Koło Przyjaciół Sztuki Trzeciego Zakładu

Obwieszczenie w kilku zdaniach

2011-11-18T11:52:00.001+01:00

Możecie kontaktować się z nami także śląc e-maile na adres KPSTZ: sztuka3lo@gmail.com

Malczewski - fotorelacja

2009-04-09T15:39:00.003+02:00

Niestety, żadnych zdjęć z samej wystawy, bo nam zabronili. No trudno...

Michał

Do Narodu odezwa mała

2009-04-02T17:45:00.003+02:00

Na okres zimowy zawiesiliśmy działalność. Było to również spowodowane błogosławionym stanem p. Serwińskiej, którą serdecznie pozdrawiamy! :) Teraz jednak, wracamy. Sztuka Nas potrzebuje!

Jako że aura sprzyjająca się staje, a czuwać i mieć nas w opiece Ciocia Czadowa przyobiecała, znów na uciechy ducha chadzać zaczęliśmy.

Dołącz się i Ty!

Już niedługo kolejny update, a na razie można obejrzeć zdjęcia z Szołayskich. ;)

Michał

Kamienica Szołayskich zdobyta!

2009-04-02T17:17:00.003+02:00

W Bunkrze

2008-11-10T15:30:00.001+01:00

Ala ma psa, a pies maskę gazową

Żyjemy w Krakowie – stolicy kultury, a tak często o tym zapominamy.Czasem warto zostawić pilot na pustym fotelu i odwiedzić choćby Bunkier Sztuki.

Grupa Łódź Kaliska działa od 1978roku jako formacja neoawangardowa w składzie: Adam Rzepecki, Andrzej Świetlik,Marek Janiak, Andrzej Kwietniewski i Andrzej Wielogórski. W początkachtwórczości sięgali oni po konceptualizm. W latach 90. rozwinęli koncepcję„sztuki żenującej”. Obecnie Łódź Kaliska to daleko pojęte performance, teksty,fotografia, instalacje, a także film eksperymentalny. Od 2003 roku wyraża stylNew Pop, który pozwala im wykorzystywać m. in. mechanizmy reklamy.

„Alementarz” tylko z pozoruprzypomina elementarz Falskiego. Opiera się na metodzie „organiczno-obrazowej”.Tematyka wszystkich około pięćdziesięciu plansz zaangażowana jest społecznie.Widzimy w nich nawiązanie do takich polskich wartości, jak religia, Ojczyzna irodzina. „Alementarz” skupia się na literze „a” – każda plansza zaczyna się odsłów „a is for…”. Nie warto liczyć na dojście do „z”. Ba! Nie dojdziemy nawetdo „b”!

Bohaterami są Ali i Al. Sąplastikowymi manekinami, które artyści przedstawiają w instalacjach ifotografiach. Właściwie, to nie wiadomo, kim owi bohaterowie są. Po wyjściu zwystawy możemy przeczytać tekst Marii Poprzęckiej, która pisze o nich tak:„Podobno to nowi Polacy. On – Arab zpolskim paszportem, niemłody, o wyglądzie, który powinien wzbudzić czujnośćlotniskowych ochroniarzy. Ona – Chinka, młoda, taka jak inne młode Chinki. […]Ali i Al nie chodzą do pierwszej klasy. W ogóle nie chodzą do szkoły. Chyba nieuczą się polskiego. Angielskiego też się nie uczą. W ogóle się nie uczą. I napewno nie mają Asa.” Praca Łodzi Kaliskiej ironicznie przedstawia i komentujewspółczesną polską rzeczywistość. Jest próbą zmierzenia się z trudnymiproblemami.

Słusznie stwierdziłamprzekraczając próg Bunkra – trzeba będzie używać szarych komórek. „Alementarz”był dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Nastawiłam się na nudę i powielanie standardów.Spotkało mnie miłe rozczarowanie. Irytowało mnie jedynie regularne „zjadanie”przecinków i pytajników, a także mylenie „ż” z „ź”. Jednak całość oceniambardzo pozytywnie. Ciągle się śmiałam, lecz w rezultacie nie zostałam pozostawionabez refleksji.

Obiecuję, że jeszcze raz pójdę narandkę z „Alementarzem”. W końcu kochanek jest od tego, by sprawiaćprzyjemność. Jest tani w utrzymaniu – musimy wydać na niego zaledwie trzyzłote* Ręczę za niego moją umiejętnością pojmowania Sztuki. ZA-PRA-SZAM!

Ewelina

*trzy złote – cena biletu ulgowego.

UWAGA- MIŁOŚNICY SZTUKI

2008-11-02T15:25:00.002+01:00

sobotnie spotkanie muzealne

znowu aktualne!!!

8 listopada godz.12:00

przed Muzeum Narodowym

idziemy na wystawę obrazów Zofii Stryjeńskiej

Zapraszamy wszystkich chętnych

Koło Przyjaciół Sztuki zaprasza!

2008-10-26T15:28:00.002+01:00

13 września br. odbyło się pierwsze szkolne wyjście w ramach „odchamiania” młodzieży Trójki. Uczestnikom nie przeszkadzała pogoda à la początek zimy. Nasza guru, prof. Serwińska, poświęciła zdrowie, przychodząc niemalże boso, jak na takie warunki klimatyczne, bo w klapkach. Jednak szeroko pojęty chłód i niebo zbierające się na płacz nie przeszkodziły nam w świetnej zabawie, o ile można się świetnie bawić, oglądając portrety trumienne.

Mimo że była to sobota, nasza wesoła gromadka liczyła dziewięć osób. Zwarci i gotowi, udaliśmy się do Pałacu biskupa Erazma Ciołka, mieszczącego się na ulicy Kanonicznej w Krakowie. Skorzystaliśmy z oferowanej przez Muzeum Narodowe opcji bezpłatnego przewodnika, którym okazała się być genialna mediewistka – Magdalena Łanuszka. Wystawa: Sztuka dawnej Polski XII - XVIII wiek. Zwiedzanie obejmowało osiem sal pałacu, zaczynając od sztuki romańskiej i zgrabnych kapiteli z wymytą polichromią. Kolejno zaskoczył nas gotyk swoimi „śmiesznymi” diabłami na ołtarzach, aż wreszcie dobrnęliśmy do sztuki renesansu i wczesnego baroku. Niewątpliwie największym dziełem wystawy była Madonna z Krużlowej – uosobienie średniowiecznego piękna. Przewodnik jako ciekawostkę podał, że kobiety tego okresu wyskubywały sobie włosy, by maksymalnie powiększyć czoło i upodobnić się do ideału. Z pewnością Madonna z Krużlowej spełnia surowe wymogi.

Moją ulubioną salą jest zdecydowanie ta poświęcona twórczości Wita Stwosza. Znajdą się w niej zarówno dzieła samego Mistrza, jak i te, które powstały pod wpływem Jego twórczości. Koleją atrakcją ekspozycji jest sala poświęcona staropolskim zwyczajom pogrzebowym. Ta wzbudziła w nas najwięcej emocji – portrety trumienne i melancholijna muzyka w tle odegrały zamierzoną rolę. Zwiedzanie zakończyliśmy przy zbiorze dawnego malarstwa portretowego. W prezencie od pani Magdaleny otrzymaliśmy krótki rys historyczny, a na deser mogliśmy zobaczyć portret Jana III Sobieskiego.

Półtorej godziny mile spędzonego czasu, namacalny kontakt ze sztuką – idealne odgonienie nudy sobotniego popołudnia. Było to pierwsze, ale zdecydowanie nie ostatnie nasze wyjście do muzeum (oczywiście na muzeach zakres poznawania kultury się nie kończy). Kolejne planowane na połowę października. Będzie jeszcze zimniej, pochmurniej, wilgotniej, ale jednocześnie weselej, bo zakochani w sztuce to nie snoby (no spójrzcie na mnie), a liczę, że będzie nas jeszczeee więcej.

Ewelina